هر کس گمشده ای دارد
و خدا گمشده ای داشت
هر کس دوتاست و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد؟
هر کس به اندازه ای که احساسش می کنند هست
و خدا کسی که احساش کند نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی که آن را ببیند.
خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمند.
و زیبائی ها تشنه دلی که عشق بورزد به او....

                                                                                                  (دکتر شریعتی)

که انسانها را به هم متصل می کند

به خدا نگوئید من مشکل دارم

به آن مشکل بگوئید من خدائی بزرگ دارم

بیا ای یاد مهتابی  

وسيع باش

و

سر به زير و سخت ...!

تنها باش

رها باش!

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ  راما

این روزا عادت همه رفتن و دل شکستنه

                     درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه

این روزا درد عاشقا فقط غم و ندیدنه

                  مشکل بی ستاره ها یکم ستاره چیدنه

این روزا کار آدما دلهای پاک و بردنه

                  بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردنه

این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه

                 ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقاغصه و بی وفاییه

                       جرم تمومشون فقط لذت آشناییه 

عسلي

اشكامو پاك كن

از اينجا برو

بد جوري عاشقت شدم

بي خيال

ديگه ازت بدم مياد

فكرشو كن

ماچ

من

شيطونك

درگذر گاه زمان    خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد .

عشق ها میمیرند.

رنگ هارنگ دگر می گیرند.

و بهاران زپس هم سپری می گردند.

این فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ

دست ناخورده بجا میماند.

به نظر شما این چی میخواد بگه

این روزها که می گذرند توی دستاشون هیچی ندارند هیچی..

تهی پر ازخالی اندنمی دانم چه گناهیه ماندن هان؟

چرا نمیاد اون همه سبزی که من همیشه خوابشو می بینم..

می دانی دنیای توی خواب خیلی قشنگه اون جا همه یکی می شیم..

این روزها هوا سرده ..نگاه ها سرده...دستا سرده...

اسیر این سیاهی ها شد هام سیاهی هایی که دارند هی آوار می شند روی سرم...

هیچ وقت این همه احساس پوچی نمی کردم همیشه یک کورسوئی امید داشتم اما نمی دانم....

ولی نه هنوز می شه مگه نه خدا جونم!!!هنوز می شه زیر سقف یک دست بود هنوزم می شه بی ریا خندید اما اگر فرصتی به اندازه یه ثانیه ی ما بودن داشته باشیم...

ومن باهمین دستای خالی می خام بکارم رنگ مهربونیا توی دشت کویری این خونه...

فقط اگر ثانیه ای نفست با من باشد!!!

شکارچی را بشناسم. ستاره آسمان را همین طور...

قدم زدن و دویدن را... دیدن و شنیدن را...

خواستن ونرسیدن را...عشق را...چشیدن را...

زندگی را... و...اما نمیدانم چرا هنوز زبانم

را قدرت گفتن نیست...شاید در کویر،همه سکوت

را دوست دارند... و من شکسته در خود اما

آدمها مثل کتابها هستند

آدمها مثل کتابها هستند

بعضی از آدمها جلد زر کوب دارند.

بعضی جلد ضخیم و بعضی جلد نازک.

بعضی از آدمها با کاغذ کاهی چاپ می شوند

و بعضی با کاغذ خارجی.

بعضی از آدمها ترجمه شده اند.

بعضی از آدمها تجدید چاپ می شوند

و بعضی از آدمها فتوکپی آدمهای دیگرند.

بعضی از آدمها با حروف سیاه چاپ می شوند

و بعضی از آدمها صفحات رنگی دارند.

بعضی از آدمها تیتر دارند.فهرست دارند

و روی پیشانی بعضی از آدمها نوشته اند:

حق هر گونه استفاده ممنوع و محفوظ است.

بعضی از آدمها قیمت روی جلد دارند.

بعضی از آدمها با چند درصد تخفیف به فروش می رسند

و بعضی از آدمها بعد از فروش پس گرفته نمی شوند.

بعضی از آدمها را باید جلد گرفت،

بعضی ازآدمها را می شود توی جیب گذاشت،

بعضی از آدمها را می توان در کیف مدرسه گذاشت.

بعضی از آدمها نمایشنامه اند و در چند پرده نوشته می شوند.

بعضی از آدمها فقط جدول وسرگرمی دارند

وبعضی از آدمها معلومات عمومی هستند.

بعضی از آدمها خط خوردگی دارند

و بعضی از آدمها غلط چاپی دارند.

از روی بعضی از آدمها باید مشق نوشت

واز روی بعضی از آدمها باید جریمه نوشت.

بعضی از آدمها را باید چند بار بخوانیم تا معنی آنها را بفهمیم

و بعضی ازآدمها را باید نخوانده دور انداخت.

بعضی از آدمها مخصوص نوجوانان نوشته می شوند

وبعضی مخصوص بزرگسالان.

بعضی از آدمهایی که مخصوص نوجوانان نوشته می شوند

خیلی کودکانه و سطحی هستند.

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند         طلب عشق زهر بی سرو پایی  نکنیم!

    ابی دريا قدغن        شوق تماشا قدغن

    عشق دوماهی قدغن    با هم و تنها قدغن

    برای عشق تازه        اجازه بی اجازه

    پچ پچ و نجوا قدغن    رقص سايه ها قدغن

    کشف بوسه ی بی هوا  به وقت رؤيا قدغن

    برای خواب تازه        اجازه بی اجازه

    از تو نوشتن قدغن      گلايه کردن قدغن

    عطر خوش زن قدغن    توقدغن من قدغن

   با وجود آسمانی خسته ازیک تکه نور

                                 تشنه یک ذره نور

  گم درون خویشتن خالی و پوچ

  کودکانه

     دخترانه

             ریشه یک جاهلیت در وجودم جاری است

             دشنه ها و زخم مردان کاری است

                                         بر درخت زندگی

  آفتابم تشنه یک ذره نور

    ذره ای بیداری و اندیشه در جسم زمان

  آفتابم ....

  گاه بیداری مگر در چشم این انسان منگ

                           فصل گرد افشانی است؟!!!

  ای دریغا ای دریغ.....

  خنده بر لبهای جمع٬

      نقشی از شادی که نیست!

                        یک عادت تکراری

کاش می شد باران  محبت  بر قلب  تک تک  انسانها  ببارد.  کاش  می شد  به  سقف

آسمانها شعری نوشت از شکوه  مهربانی . کاش  می شد  سکوت غریبانه  گنجشکان

تنها را معنا کرد و حرف کبوتر را فهمید ، کاش می شد احساس ابر را  بر  قطره های

باران نوشت ، کاش همه همدیگر را درک می کردند ؛ مثل پروانه، مثل گل، مثل شمع.

  تمامیشان و عظمت انسان به فکر او است ( پاسکال )

  خدمت به خلق وظیفه نیست بلکه لذت است ( زرتشت )

  دیگران را همان طور که هستند بپذیر (دیل کارنیکی )

  از نشانه های جوان مردی این است که به دیگران احترام بگذاریم . حتی اگر فایده ای      

   برایمان نداشته باشد ( ویلیام میکپیس )

  تقوا سرآمد صفات پسندیده است ( لقمان )

  شجاعت میان بی باکی و بزرگی است (ارسطو )

زندگی را هر طور نگاه کنی زیباست  ( گوته )

اگر زن نبود نوابق را که پرورش میداد ( ناپلئون )

      وین یک دم عمر را غنیمت شمریم

      فردا که ازین دیر کهن در گذریم

      با هفت هزار سالگان سر بزنیم

  دلم نوشت امون بده

  اگر چه زشت امون بده

  بذار بیام

  جهنمم میشه بهشت

  امون بده

  امون بده فقط یه بار

  این لحظه ام دووم بیار

  گناه نمیشه مهلتی

  به من بدی بزرگوار

  بزرگوار امون بده

  فقط یه بار امون بده

  امون بده امون بده

  بالی تا آسمون بده

  منو اون بالا تو اوج

  بی دروغ نشون بده

  نگو تو کو خونه کو

  گل برای پونه کو

  نگو سوختیم منو تو

  اون که میسوزونه کو

  امون بده امون بده

  بالی تا آسمون بده

 عشق تن به فراموشي نمي سپارد، مگر يك بار براي هميشه.

        جام بلور، تنها يك بار مي شكند. مي توان شكسته اش را، تكه هايش را نگه داشت.    

        اما شكسته هاي جام، آن تكه هاي تيز برّنده، ديگر جام نيست.

        احتياط بايد كرد. همه چيز كهنه مي شود و اگر كمي كوتاهي كنيم، عشق نيز.

        بهانه ها جاي حس عاشقانه رو خوب مي گيرند...

 عمر آنقدر كوتاه است كه نمي ارزد آدم حقير و كوچك بماند..

        عمر آنقدر كوتاه است كه نمي ارزد آدم دلتنگ بماند...

 باور كن...!

نشانی  

خانه دوست کجاست  در فلق بود که پرسید سوار
اسمان مکثی کرد
 رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید
 و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت
نرسیده به درخت کوچه باغیست که از خانه خدا سبز تر است
و در ان عشق به اندازه پرهای صداقت ابی ست
میروی تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می ارد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیرزمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد
در صمیمیت سیال فضا خش خشی میشنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور
و از او می پرسی
خانه دوست کجاست

به او بگویید دوستش دارم، به او که تنش بوی گلهای سرخ را میدهد، به او که با جادوی کلامش زیباترین لغات را شناختم، به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است، به او که نگاهش به گرمییه آفتاب و لبانش به سرخیه شقایق ودلش به زلالییه باران است، به او که برای من مینویسد،

مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق و ..................

به او بگویید دوستش دارم ، به او که قلبش به وسعت دریاییست که قایق کوچک دل من درآن غرق شده، به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نورو شعرو ترانه برد، و چشمهایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد

به او بگویید دوستش دارم، به او که صدای پایش را میشنوم، به او که لحن کلامش را میشناسم ، به او که عمق نگاهش را میفهمم، به او که ............

به او بگویید دوستش دارم، به او که همیشه بهارمن است، به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است وبه او که عشق جاودانه من است