نابينا به ماه گفت : دوستت دارم

ماه گفت : چه طوري ؟ تو كه نمي بيني .                                

نابينا گفت : چون نمي بينمت دوستت دارم                                           

ماه گفت : چرا ؟

نابينا گفت:اگر مي ديدمت عاشق زيبائيت مي شدم , ولي حالا كه   

                    نمي بينمت عاشق خودت هستم          

به او بگویید دوستش دارم، به او که تنش بوی گلهای سرخ را میدهد، به او که با جادوی کلامش زیباترین لغات را شناختم، به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است، به او که نگاهش به گرمییه آفتاب و لبانش به سرخیه شقایق ودلش به زلالییه باران است، به او که برای من مینویسد،

مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق و ..................

به او بگویید دوستش دارم ، به او که قلبش به وسعت دریاییست که قایق کوچک دل من درآن غرق شده، به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نورو شعرو ترانه برد، و چشمهایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد

به او بگویید دوستش دارم، به او که صدای پایش را میشنوم، به او که لحن کلامش را میشناسم ، به او که عمق نگاهش را میفهمم، به او که ............

به او بگویید دوستش دارم، به او که همیشه بهارمن است، به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است وبه او که عشق جاودانه من است

زندگی را جشن بگیر دیروز رفته است فردا شاید هرگز نیاید

تنها چیزی که داری همین لحظه حال است..

پس الان زیباترین لحظه است

فکر می کنید شجره ممنوعه هنوز درخت سیب است و سیب نمی خورد.

یعنی اینکه هر روز شروع و اغازی دیگر است

یعنی اعتقاد به ا ینکه معجزات رخ میدهند و رویاها به واقعیت می پیوندند

یعنی دیدن فرشتگان که در میان ابرها به رقص مشغولند

یعنی ارزش یک قلب

یعنی معصومیت چشمان یک کودک و زیبایی دستی پیرو سالخورده

یعنی این که ما تنیها نیستیم و این که زندگی یک هدیه است و اینکه

جمعه ساكت

جمعه متروك

جمعه چون كوچه هاي كهنه ، غم انگيز

جمعه انديشه هاي تنبل بيمار

جمعه خميازه هاي موذي كشدار

جمعه بي انتظار

جمعه تسليم

خانه خالي

خانه دلگير

خانه دربسته بر هجوم جواني

خانه تاريكي و تصور خورشيد

خانه تنهايي و تفال و ترديد

خانه پرده ، كتاب ، گنجه ، تصاوير

آه ، چه آرام و پرغرور گذر داشت

زندگي من چو جويبار غريبي

در دل اين جمعه هاي ساكت متروك

آه ، چه آروم و پر غرور گذر داشت

        هديه

من از نهايت شب حرف مي زنم

من از نهايت تاريكي

واز نهايت شب حرف مي زنم

اگه به خانه من آمدي ، براي من اي مهربان چراغ بياور

و يك دريچه كه از آن

به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم

                                                                     فروغ فرخزاد

در شهری دور افتاده خانواده فقیری زندگی می کرد .پدر خانواده از اینکه دختر 5 ساله شان مقداری پول برای خرید کاغذ کادوی طلایی رنگ مصرف کرده بود  ناراحت بود چون همان مقدار پول هم به سختی به دست می امد.

دخترک با کاغذ کادو یک جعبه را بسته بندی کرده و ان را زیر درخت کریسمس گذاشته بود .

صبح روز بعد دخترک جعبه را نزد پدرش برد و گفت بابا  این هدیه من است .

پدر جعبه را از دختر خردسالش گرفت و ان را باز کرد .

داخل جعبه خالی بود ...!!

پدر با عصبانیت فریاد زد :مگر نمی دانی وقتی به کسی هدیه می دهی باید داخل جعبه هم چیزی بگذاری ؟؟

اشک از چشمان دخترک سرازیر شد و با اندوه گفت :بابا جان من پول نداشتم ولی در عوض هزار بوسه برایت داخل جعبه گذاشتم .

چهره پدر از شرمندگی سرخ شد دختر خردسالش را بغل کرد و او را غرق بوسه کرد ....

نمی دانم راه رسیدن به تو از کدام سو است نمی دانم اگر به اسمان پرواز کنم فرشته ها نشانی تو را به من می دهند یا نه ........

دلم برایت تنگ شده است ....

چه زود پر کشیدی........

·   فرصت لذت بردن از خوشي هايت را به بعد موکول نکن.

·   اشتباهاتت را بپذير.

·   حداقل سالي يک بار طلوع آفتاب را تماشا کن.

·   براي هر مناسبت کوچکي جشن بگير.

·   شکست را به راحتي بپذير و وقتي پيروز شدي فخرفروشي نکن.

·   عادت کن هميشه حتي زماني که ناراحت هستي خودت را سرحال نشان دهي.

·   وقتي با کار سختي رو به رو شدي به خودت تلقين کن که ؛ شکست غيرممکن است.

·   سعي کن زندگي همواره برايت پيام داشته باشد.

·   کوچکترين پيشرفت ها را هم موفقيت بدان.

·   آرام صحبت کن اما در فکر کردن سريع باش.

·   مشکلات را ؛ به عنوان نوعي مبارزه طلبي در نظر بگير.

·   اعتماد به نفس داشته باش و خود را کوچک مشمار.

·   براي داشتن يک روز خوب ، به فردا فکر نکن.

·   هرچند وقت يکبار يک عادت ناپسند خود را ترک کن.

·   به خاطر داشته باش که هميشه حق انتخاب با توست.

·   ديگران را تحسين کن و از شادي آنها لذت ببر.

·   آرام باش و از زمان حال لذت ببر. زيرا بقيه عمرت را براي ادامه زندگي در اختيار داري.

                            مرگ من

   مرگ من روزی فرا خواهد رسید

       در بهاری روشن از امواج نور

            در زمستان غبار آلود و دود

                 با خزانی خالی از فریاد و شور...

    ...خاک میخواند مرا هردم به خویش

       میرسند از ره که در خاکم نهند

            آه شاید عاشقانم نیمه شب

                  گل به روی گور غمناکم نهند

   ...بعد ها نام مرا باران و سنگ

        نرم میشویند از رخسار سنگ

              گور من گمنام میماند به راه

                  فارغ از افسانه های نام و ننگ