تحمل كن برايم ... براي سرگشتگي هايم ، براي زخم هايي كه بر ديوار كوچه هايت نقاشي مي كنم و سنگ هايي كه به شيشه هاي خانه اش مي زنم ، براي سختي كفش هايي كه به پا دارم ... تحمل كن ... ياد مي گيرم كه كفش هايم را درآورم و زخم ها را مرحم گذارم و پشت هر شيشه گلداني بكارم كه هيچ وقت خشك نباشد ...

تحمل كن ... مي رسم به تو ... شايد روزي كه گلدان خشكيده ام سبز شود , با دستان تو ...

مرا کسی نساخت.خدا ساخت

نه آنچنان که "کسی می خواست"

که من کسی نداشتم

کسم خدا بود.کس بی کسان

او بود که مرا ساخت آن چنان که خودش خواست.

نه از من پرسید و نه از آن "من دیگر"م .

من یک گل بی صاحب بودم

مرا از روح خود در آن دمید

و بر روی خاک و در زیر آفتاب

تنها رهایم کرد

"مرا به خود واگذاشت".