تحمل كن برايم ... براي سرگشتگي هايم ، براي زخم هايي كه بر ديوار كوچه هايت نقاشي مي كنم و سنگ هايي كه به شيشه هاي خانه اش مي زنم ، براي سختي كفش هايي كه به پا دارم ... تحمل كن ... ياد مي گيرم كه كفش هايم را درآورم و زخم ها را مرحم گذارم و پشت هر شيشه گلداني بكارم كه هيچ وقت خشك نباشد ...

تحمل كن ... مي رسم به تو ... شايد روزي كه گلدان خشكيده ام سبز شود , با دستان تو ...